چند روز پیش دست خدا را حس کردم.آنگاه که در بالای دره ایی مهیب در هیاهوی رسیدن نزدیک
بود سقوط کنم .چندی پیش ردپای خدا را پشت سرم دیدم وقتی که به سمت چاهی می رفتم که
افتادن در آن را گریزی نبود و اکنون احساس میکنم خدا مرا در آغوش محبتش گرفته است.اینک
شبانه ترین دوران را با طلوعی از نو چون روز سپری می کنم .حالا میدانم که خدا کجای زندگیم
است و تنها چیزی که میگویم تا راهی باشد برای رسیدن رسیدن به آنچه خود بهتر می داند: (خدایا
هرچه میخواهی همان کن من تنها سر تسلیم فرو می آورم)
نمیدانم چرا دیگر از پرسه زدن در کوچه باغ رویا لذت نمی برم.نمیدانم
چرا دیگر چشمهایم فروغ همیشگی امید را ندارد.شاید درهایی را به رویم بسته اند.شاید راه های را از من گرفته اند.اما نه ... تنها چیزی که از من دزدیده اند قرار است.آه که بد جور جانم در آتش فراق میسوزد و فریادم را نمیشنود.آه که بد جور حالم از کسالت روح به هم میخورد .و سروری برایم نمی فرستد.آه که بدجور درگیر جدال عقل و دلم و هیچ اطمینانی را نمیدهد.آه و صد آه دیگر که نمیشنود و نخواهد شنید.طغیان نفس را فرو میکشم و آن را ملبس به لباس عشق میکنم تا مگر راهی شود آسایش روح را اما چه فایده چون او نمیخواهد. بگذار تا جانم را برهانم از دست اهریمن تردید.بگذار تا با خیال لبهایت روزهایم را سپری کنم.بگذار تا با رویای چشمانت انگیزه ی امیدوار شدن را در خود تقویت کنم.آیا این سخنان تلنگری نیست بر روح سختت تا نرمش کنی؟اینقدر آزارم مده .بگذار تا نفس بکشم.از من و احساسم چه میخواهی که بر آن چنگ زده ای و رهایش نمیکنی.بی توجه شده ای مدتهاست که این را از صدای آرامت فهمیده ام.بهانه می آوری که سکوت را دوست داری اما سکوتت حرفهای نگفته ی قلبت را در گوش جانم می خواند. نه اصلا مهم نیست .در قاموس دختر مرداد شکست جای ندارد.بگذار هنوز هم شادی باشم و خوشدل زندگی کنم.************************************
من خواهم آمد با پست های که سرشار از امید هستند .این آخرین پست اندوه من است.زیرا شادی در زندگیم جلوه کرده است.منتظر پستهای بعدیم با نوایی از سرور باشید.
همیشه عاشق...........................همیشه خندان..........................یا حق
آخر تا کی باید در انتظار بمانم.تا کی فریاد بزنم.صدایم را نمی شنوی؟آه دیگر طاقتی نیست
مرا .انصافت کجا رفته .اینقدر داغونم نکن بگذار اندکی نفس بکشم.آری با توام تو که آن گوشه
ایستاده ای و نظاره گر اندوه منی.یادت میاید که در پست قبلی گفتم (بنواز تا که صدای مرا ....)
حالا میگویم میخواهم حرف بزنم با صدای خودم نه گیتارت .بگذار تا عشقت را فریاد کنم هرچند نمی
خواهی که بشنوی.این بار حسابی به هم ریخته ام آنقدر که گریه خوراک دائمی چشمانم شده است
که چیزی جز خنده نمی دانستند. بیا اندکی با گیتارت نوای اندوه مرا بنواز .عزیزم مرا زجر مده
اندوهگینم مکن .آخر می میرم اگر باشی اما در قلبت نباشم.
آدمی مثل خودم ویرانم
از چه میگویم سخن حیرانم
طاقتی نیست از این بیش مرا
مدتی هست که من گریانم
رفته از جان من این آسایش
مانده در هلهله ی طوفانم
نیست امید رهایی دلم
تا ابد مال توام میدانم
خانه راغرق تو کرده است سکوت
از صدای خفه اش میخوانم
گرچه چون زلزله در جان منی
زیر آوار غمت تا به ابد می مانم
فقط دعایم کنید................................................................................................................
من به دنبال توام ای نفس سبز بهار
تا ابد مال توام ای نفس سبز بهار
سینه ام چاک شد از عشق گریبانگیرت
غرق آمال توام ای نفس سبز بهار
اوج پرواز شدن نغمه ی هرروز من است
چون پر بال توام ای نفس سبز بهار
از لبم گم نشود خنده ی زیبای سرور
چون پر از حال توام ای نفس سبز بهار
اینچنین شد که اسیر تو شدیم. حال من مانده ام و عشق محال.حال من مانده ام و دیدن
آهوی خیال.حال من مانده ام و یاد لب و بوسه و خال
به امید آن روز که .................
بنواز تا صدای مرا
وقتی که در سکوت حنجره فریاد میزنم
تو از میان موسیقی گیتار
بشنوی
تقدیم به عزیز دلم که خودش میدونه چقدر دوستش دارم
تا بعد..................تا وصل......................تا عشق
راست میگویند که وقتی بر جان آدمی شک چنگ میزند رهایی از آن سخت است و نیرویی عظیم میطلبد
نمیدانم که آیا تا کنون به این حالت دست یافته اید یا نه اما چنانچه روزی خدایی ناخواسته به شک
افتادید خود را از آن ماجرا خارج کنید و چون شاهدی از دور تماشاگر حادثه باشید و قضاوت را به عهده ی
عقل و وجدان بگذارید تا مبادا نظرات شخصی باعث شود که یک طرفه به قضاوت بنشینید.آری چون من
خود این احساس را تجربه کرده ام به خوبی میدانم که چقدر روح انسان را رنجیده میکند.
به امید آن روز که آینده را روشن و واضح در پیش رو به انتظار بنشینید.
غمگینی و بر خنده ام اصرار نداری
بی حوصله ای حال خوش انگار نداری
رنجیده شده از تو دل خسته ام امروز
هرچند تو از رنجش من عار نداری
ابرو کشیده ای به هم خسته و غمگین
گویی که تو با خنده سر و کار نداری
آخر چه شده حرف بزن منتظرم من
یک ذره توجه به من زار نداری
روی از من رنجور مگردان که دگر بار
چون روی کنی همچو منی یار نداری
افتاده به جان تو زمین لرزه ی اندوه
تو هیچ به جز ریزش آوار نداری
بگذار که تا دست تو را سفت بگیرم
گر مثل همه چشم به اغیار نداری
باتشکر..............عیدتون مبارک...................عاشق باشید............یا علی
سلام به تمام دوستان عزیز.
دوستان از این به بعد با این وبلاگ جدید در خدمتتون هستم.
آغاز یعنی نمایش ابتدای یک راه .راهی که برای رسیدن به انتهایش باید پیموده شود .گاهی با خود
می اندیشم رسیدن به انتها و پیمودن مسیر آغاز شده دشوار نیست آنچه که دشوار است آغاز کردن
است.همه ما آدمها در ابتدای آغاز کردن دچار مشکل شده ایم ورنه چنانچه از مرحله ی آغاز رد شویم
دیگر به پایان رسیدن مشکل نیست.گاه که درتنهایی پرنده ی افکار را در آسمان رویا به پرواز در می آورم
به کوچه پس کوچه های خیال که میرسم از درب خانه ی خوابهای صادقانه که می گذرم احساس می
کنم که گاهی آغاز کردن راحتر از پایان رساندن است.در خواب وقتی آغاز میکنی فرصت به پایان رساندن
نداری ودر بیداری نیز هرگز به پایان نمیرسی چون هرگز آغاز نکرده ایی .اما همیشه اینگونه نیست گاهی
معمای هستی آنقدرها هم پیچیده نیست و میشود تنها با یک تفکر یا تامل کوتاه به آن پی برد .
اما یادتان باشد که هرگز خود را به دست تقدیر نسپارید زیرا آنچه تقدیر را مشخص می کند اعمال و افکار
من و توست پس شروع کردن دست تقدیر نیست همینگونه که پایانش را تقدیر ننوشته است بیایید با
همدیگر این شروع تازه را جشن بگیریم و سعی کنیم که نه بر آن روش گذشته بلکه بر اساس روشی
جدید معمای زندگی را حل کنیم.
آغاز تو بودی و تو پایان هستی
از اول و تا به آخرش یک دستی
ای نقطه ی آغاز تمام دنیا
بردار تو از جان جهان این مستی
تاراه تو را به علم و ایمان بروند
پرهیز کنند از بدی و از پستی
تو باز کن ای خدای رحمان و رحیم
آن در که به روی خلق نالان بستی
ما مانده به تاریکی جهلیم خدا
روشن بنما به نور ایمان هستی