اینجا قفس نیست نفس بکش

با عرض سلام خدمت همهی عزیزان. من آرش هستم یکی از دوستانه شادی جان. این پست را من در خدمتتونم.

دل بريدم از تمام زندگي
در تو گم گشتم به نام زندگي
با تو بودن شد برايم هر نفس
معني ناب کلام زندگي
اوج خواهش هاي تو اما کشيد
عاقبت ما را به کام زندگي

نوش دارويم بمان تلخي نکن
تا ننوشم زهر جام زندگي
معني هر دل بريدن مرگ بود
تو نبودي التيام زندگي

با تولد رنج ما آغاز شد
رنج افتادن به دام زندگي
با تو بودن شد برايم هر نفس
معني ناب کلام زندگي

سلام به همه ي دوستان خوبي كه هميشه هواي منو دارن.دوستان من يه عذر خواهي به همتون بدهكارم چون ديگه كمتر ميام سراغتون ولي باور كنيد كه مدتيه درگير يه سري مسائل تازه شدم كه نميتونم زودبه زود بيام وقتي هم ميام بيشتر از نيم ساعت نميتونم بمونم اينه كه وقت كم ميارم تا به همه تون سر بزنم.نميدونم چه اتفاقي افتاده ولي انگار خيلي چيزا عوض شده.ميخوام يه سري تغير تو وبم بدم و البته به كمك شما ها نياز دارم.مخصوصا بعضي ها كه خوشون خوب ميدونن كيا هستن.امروز به جاي اينكه از شعرهاي مسخره خودم براتون بنويسم ميخوام يه موضوع براي بحث پيشنهاد بدم .

موضوي مورد بحث:انسان وروابط اجتماعي موفق

سوال:به نظر شما به چه كسي ميتوان گفت انسان موفق؟

همه ي ما ميدونيم كه ما انسانها براي تضمين بقاي خود نياز به اين داريم كه در اجتماع انسانهاي ديگر براي خود جايگاهي ايجاد كنيم.ولي سوال اصلي اينجاست كه چطور ميشه يه رابطه را شروع كرد و چطور ميشه به اون ادامه داد بدون اينكه انسان دچار تزلزل بشه. البته تزلزل به معناي عامش.نميدونم من كه خودم هميشه راحت با بقيه ارتباط برقرار كردم. و راحت هم تونستم اون را ادامه بدم.البته دليل اينكه اين موضوع را مطرح كردم اينه كه با يكي از دوستاي خوبم كه شايد شما هم بشناسيدش مشكل پيدا كردم البته خيلي جدي نيست چون فقط يه سو تفاهم كه دوست دارم با خوندن اين مطالب رفع بشه.و ديگر اينكه من همشه همه ي دوستانم را با تمام وجودم دوست دارم.به من اعتماد كنيد....

در آخر ميخوام از دوستام كه به من محبت دارن تشكر كنم.

                         صدایت میکنم از دور میدانم که می آیی

                     نگاهم میکنی آرام و سربرشانه می سایی

                     غریب از گونه هایت شبنم اشکی گریزان است

                     وزیبامی خرامد آن سمند دیده ات آرام در جایی

                      به روی گونه هایم ردپای بوسه های توست

                      که باقی مانده از آن لحظه های خوب شیدایی

                       بیا وجام جان از این شراب تلخ خالی کن

                       به زیرپای خود بنگر مرا ای آنکه بالایی

                       از آن وقتی که رفتی وزن شعرم از غزلها مرد

                       شدم درگیر پیچ و تاب بی وزنی نیمایی

                       بیا یک بار دیگر قافیه ساز غزلها شو

                      بده بر شعر جانم وزن موزون هم آوایی

                     پر از زردی شد از پاییز غم باغ درون من

                      بیا مثل بهاری باش استاد گل آرایی

                تقدیم به اون که خودش میدونه چقدر برام عزیزه