اینجا قفس نیست نفس بکش

تو را اي اشكِ باران ديدم امروز كه باريدي به روي سبزه زاران

تنت ماليد بر سبزي جانم شدم خرم از اين نرمي باران

تنم روييد و جانم زنده تر شد به هرباري كه باريدي به رويم

دم آخر كه ابر زندگي رفت به شبنم جلوه دادي تار مويم

مرابوسيدي و آرام رفتي شبيه خاطرات دورِ امروز

نگاهم مانده بر آبيِ بالا كه مي آيي كنارم مثل ديروز؟

ولي خورشيد مي تابد وآبي هنوز از لكه هاي ابر خالي است

دلم در دست دلتنگي اسير است خودم ماندم كه اين ديگر چه حاليست

دعا كردم بيايي باز, باران نمازي خواندم وآهي كشيدم

وباز از انتظاري ,دستِ خالي به يك اميدِ طولاني رسيدم

يقين دارم نگارا خواهي آمد اگرچه دركوير, اين حرف روياست

ولي از ردپاي اين همه ابر هنوز اميد باريدن به دلهاست

شنبه بیست و هفتم بهمن 1386

وزنِ تمام شعر من چه ساده و شنيدني

مثل بلورِ شيشه ها صاف ولي شكستني

آنچه ثقيل ميكند شعر سليس ذهن را

نام تو بود و اين همه قافيه هاي ديدني

وه كه تمام بودنم جمع شده در اين نوا

روح تو شعر زندگي,نام تو عشق ماندني

شب كه حديث چشم تو بر مژه ام سوار شد

شد همه ي وجود من بال و پر پريدني

تا افق خيال تو پرزدم از ضمير دل

تا كه همه فاصله ها گشته ره رسيدني

اي همه ي اميد من باز رها مكن مرا

تازه به جان رسيده است اين تن سردومردني

پنجشنبه یازدهم بهمن 1386

درباره وبلاگ